gendertirade

- part 1

“O, maar ik heb daar geen last van zenne. Ik doe wat ik wil, hoe ik het wil. Ik beslis zelf! Die genderclichés spoelen van mij af als water van een eend.”

Goed. Speciaal voor jou ga ik nog één keer uitleggen hoe dat werkt. Eén keer, ok?! Het is de bedoeling dat je klikt waar er te klikken valt. Je moet daar niet mee inzitten. De tekst blijft gewoon staan, maar rondom gebeurt er van alles. Ik heb daarvoor zitten zeuren en zagen aan de webtechneut van dienst, dus je kan maar zien dat je klikt zodat mijn moeite niet voor niets geweest is.

Bon, je wordt dus geboren. (klik!)

Als baby komen jongens en meisjes er min of meer hetzelfde uit met uitzondering van die xx en xy-toestanden. En dan gedrag, ook dat is min of meer hetzelfde: je slaapt, je eet, je weent, je boert, je laat stinkende pampers achter. Al beweren sommigen dat Harry meer geïnteresseerd is in bewegende figuren en Sally in gezichten, maar echt overtuigend is dat allemaal niet. Wel erg duidelijk is hoe belangrijk ANDEREN dat xx en xy-gedoe vinden. Wat is het? Jongen? Meisje? Het is het begin van het Grote Subtiele Verschil. Je krijgt andere cadeautjes, andere kleren, andere troetelnaampjes, andere bravo’s en andere gevoelens. (Wat?! andere gevoelens? Komaan!)
O ja, vergeten te vermelden. Dit verhaal gaat over JOU. Dus HIER en niet hier. En NU en niet toen. Want zoals ik al zei, het hele verhaal verandert daarmee.

Je groeit op. (Vergeet niet te klikken, want anders krijg je hier allemaal babyfeiten naast en dat zou een beetje onnozel zijn)
Hoe groter je wordt, hoe meer je dat door begint te krijgen van die Harry’s en die Sally’s. Papa, tante Kaat, pepe en juf Rita, allemaal zien ze Grote Verschillen tussen hij en zij. Sinterklaas, die zit ook al in het complot. Straffer nog: je begint het ZELF ook al te zien!
Gelukkig is er nog, taratata: de wetenschap! Die kunnen precies niet zoveel die-hard verschillen vinden. Die aangeboren verschillen blijken verwaarloosbaar klein. Maar echte wetenschappers geven nooit op! Dus zoeken ze verder tot ze vinden: in onze rapportjes, op de speelplaats en ja, hoor, in onze gevoelens.
Wat moeten we hier nu van denken? Awel, dat jongens en meisjes wel verschillen (DUH!), maar dat we misschien ook een beetje teveel focussen op die verschillen. Er zijn een aantal dingetjes, maar grosso modo zijn er in ons genenmateriaal geen afdoende verschillen te vinden die wijzen op al dan niet kunnen kaartlezen, blokkentorens bouwen of een goeie outfit samenstellen. CONCLUSIE: we zijn niet zo geboren, we worden zo gemaakt. (duh!)
Tja, hoe kan het ook anders. Die verschillende cadeautjes, kleren en troetelnaampjes gaan onverminderd verder en de andere bravo’s komen nu ECHT op kruissnelheid. Het is geen kernfysica, wat gebeurde met Pavlov zijn hond, gebeurt ook met ons. Braaf meisje! Flinke jongen!

ga verder