Heleen Van Royen, Amsterdam 19 maart 1965

Heleen van Royen

Met mijn laatste restje kracht kwam ik overeind. Ik trok mijn benen uit de beugels. 'Dit was het, ik ga naar huis. Leuk dat jullie er waren. De ballen, bedankt en tot ziens.' 'Rustig, Lea.' Harry. Hij duwde me terug, terwijl ik van het bed probeerde af te komen. 'Zie je dat ding? Weet je wat Kallenbach daarmee gaat doen?' 'Dat gaat hij ons nu vertellen, nietwaar Maurice?'
Kallenbach sloeg zijn armen over elkaar: 'Lea, het kind moet er nú uit. Ik heb geen keus. Het duurt te lang.'
'Die tang is veel te groot. Ik weet niet wat jij gewend bent, maar die van mij is klein en strak. En dat blijft ze.'
'Laat me nog even naar het hartje luisteren.' Machteld.
Onwillig liet ik haar begaan.
'De hartslag loopt terug. Hij krijgt het benauwd.'
'Gut, wat toevallig.'
'Lea,' Harry klonk geschrokken, 'het gaat niet goed met ons kind. Ons kindje gaat nu voor. Dat vind jij toch ook?'

Uit: De gelukkige huisvrouw (2000)

 Biografie

Heleen van Royen wordt op 9 maart 1965 als Helena Margaretha Kroon geboren in Slotervaart, Amsterdam-West. In 1987 studeert ze af aan de School voor de Journalistiek in Utrecht. Na haar studie werkt Van Royen als redacteur bij Haarlems Dagblad, als verslaggever bij Radio Noord-Holland en als freelancer bij diverse tijdschriften.
Heleen van Royen is sinds 1992 getrouwd met Ton van Royen. Het echtpaar heeft een dochter Olivia en een zoon Sam en woont in Portugal.

biografie (InfoNu)

Heleen van Royens eigen website

 

Oeuvre

Heleen van Royen debuteerde in 2000 met de roman De gelukkige huisvrouw, een kaskraker over de universele thema’s geboorte en dood, zwangerschap en moederschap. Haar debuutroman werd bewerkt voor theater en film. In 2003 verscheen Godin van de jacht, haar tweede bestseller. In 2006 volgt De ontsnapping en in 2009 verscheen De mannentester. Haar vijfde roman De hartsvriendin (2013) is het eerste deel van een tweeluik over de evoluerende vriendschap tussen de veertigjarige, met overgewicht kampende huisvrouw Yvonne de Graaf en haar beste vriendin Mona. Van Royen bouwt verder op het personage dat ze creëerde in de novelle Verboden vruchten

Een selectie van haar columns werd gepubliceerd in 2003 in Je zal er maar mee getrouwd zijn  en een tweede bundel in 2010 met als titel De naaimachine. Verder is er ook de interviewbundel Stout (2007) en de eenmalig verschenen glossy Heleen.  Selfmade (2014) is een catalogus van 200 pikante selfies, gemaakt met haar I-phone, webcam en spiegels, waarmee de auteur haar stemming, lichaam en seksualiteit wilde vastleggen.

 

Auteursinformatie op Literatuurplein.nl

Vermelding in Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse letteren

Erkenning en prijzen

Heleen Van Royen is een controversiële schrijfster. Ze propageert een losse, uitbundige levensstijl in haar boeken en in haar publieke optredens. Ze veroorzaakt constant beroering en bespeelt handig de media om haar stout imago te bevestigen via columns en interviews. Ze heeft enthousiaste fans maar ook felle tegenstanders. Haar lezerspubliek houdt van haar vlotte pen en onverbloemde taal, haar ironie en brutale humor. Critici doen haar werk af als commerciële pulp. Uit de feministische hoek krijgt van Royen vaak felle tegenwind. Haar facebookpagina wordt af en toe geblokkeerd.

Aanraders uit de RoSa bibliotheek

Heleen Van Royen, Marlies Dekkers, Stout . - Amsterdam : HvR, 2007. - (RoSa exemplaarnummer T/0972)